De directe composietvulling
Er wordt bij u een composietvulling vervaardigd, wat is dat? Een composietvulling kan om meerdere redenen geïndiceerd zijn, maar meestal is dit het geval bij afgebroken stukken van tanden, kiezen, oude vullingen of bij tandbederf/gaatjes. Aan het einde van deze informatiebrief zit de begroting bijgevoegd aangaande uw aankomende behandeling(en). U kunt bij uw zorgverzekeraar controleren of u in aanmerking komt voor vergoeding. Als u nog vragen heeft kunt u natuurlijk contact opnemen met de praktijk.
De directe composietvulling
Samenstelling:
Composiet voor tandvullingen is een kunststofmateriaal samengesteld uit een mengsel van fijne deeltjes glas- of kwartsvezels en een kunsthars, vaak acrylhars of methacrylaathars. De deeltjes variëren in grootte en worden gemengd met pigmenten om de gewenste kleur te verkrijgen, zodat het composietmateriaal goed kan worden aangepast aan de natuurlijke kleur van de tand.
Eigenschappen:
Composiet is populair vanwege de mogelijkheid om de kleur te kiezen die lijkt op die van de eigen tanden. Het composietmateriaal wordt uitgehard met behulp van een speciale lichtbron, meestal een blauw licht. Dit proces maakt het mogelijk de vulling snel en effectief uit te harden, waardoor het meteen na de behandeling bruikbaar is. Composiet is veelzijdig en kan worden gebruikt voor verschillende soorten restauraties, van kleine gaatjes vullen tot het herstellen van beschadigde
Procedure:
Het plaatsen van een composietvulling gaat volgens vaste stappen:
Lokale verdoving indien nodig of gewenst: In overleg kan een lokale verdoving gebruiktworden om het gebied rond de aangetaste tand te verdoven, waardoor u geen pijn voelt tijdens de behandeling.
Met behulp van speciale instrumenten verwijdert de behandelaar het eventueel aangetaste tandweefsel en maakt het gebied schoon. Oud vulmateriaal wordt indien nodig verwijderd en het element wordt beslepen voor een optimale aansluiting van het composiet materiaal.
Vaak wordt een tijdelijke matrix, bandje, schildje of bekisting gebruikt om de vorm van de tand te behouden of terug te brengen tijdens het aanbrengen van de vulling, en eht gebied goed droog te houden.
Het gebied moet volledig droog zijn voordat de vulling wordt aangebracht om een goede hechting te garanderen. In sommige situaties is het wenselijk om een rubberen lapje te gebruiken welke om de tand wordt geplaatst om het element te isoleren. Ook kunnen wattenrollen, een speekselzuiger of een parotis schildje gebruikt worden om het werkgebied droog te houden.
Om de composiet te laten hechten, wordt er eerst een ets gebruikt. Die wordt uitgespoeld, dan wordt er een primer aangebracht, deze wordt uitgeblazen en als laatste wordt er een bonding laagje aangebracht en deze wordt met de blauwe lamp uitgehard.
In verschillende laagjes wordt het composiet aangebracht, en per laagje wordt dit uitgehard met de blauwe lamp.
Wanneer alle composiet is aangebracht worden de hulpmaterialen verwijderd.
Als laatste wordt de vorm nog aangepast met een boortje, zodat de aansluiting van de vulling naar de tand glad is, en de hoogte van de vulling wordt waar nodig aangepast door deze in te slijpen en te controleren met een blauw papiertje. Alternatieven voor directe restauratie.
Alternatieven
In gevallen van ernstig tandbederf of andere situaties waarin er nog maar heel weinig gezond tandmateriaal aanwezig is, kan de oplossing zijn om de tand te trekken.
Als laatste wordt de vorm nog aangepast met een boortje, zodat de aansluiting van de vulling naar de tand glad is, en de hoogte van de vulling wordt waar nodig aangepast door deze in te slijpen en te controleren met een blauw papiertje. Alternatieven voor directe restauratie.
Voor- en nadelen van directe composietrestauratie
- Directe behandeling tijdens één tandartsbezoek.
- Minimale tandstructuurverwijdering.
- Esthetisch aantrekkelijk vanwege kleuraanpassing aan natuurlijke tanden.
- Minder duurzaam dan sommige indirecte restauraties.
- Kan gevoeliger zijn voor slijtage en verkleuring.
Risico’s met betrekking tot directe composietrestauratie:
- Mogelijke gevoeligheid na de behandeling, wat soms wel enkele maanden kan duren.
- Risico op onvolledige hechting, leidend tot loskomen van de vulling.
- Zeer kleine kans op allergische reacties op de materialen, hoewel dit zeldzaam is.
- Bij ieder element waar een restauratie noodzakelijk is, bestaat de kans dat de zenuw ontstoken raakt en er na een tijdje een wortelkanaalbehandeling noodzakelijk is, of dat de tand alsnog als verloren wordt beschouwd.